Fort I Zakroczym - Fortyfikacje rejonu Warszawa - Modlin

Fort I Zakroczym - Budowa

WiTEK 31.03.2007.

ostatnia aktualizacja: 27.04.2008.

Spis treści
Budowa
Historia
Plany i mapy
Turystyka

Strona 1 z 4

W latach 1883-1888 na północ od miejscowości Zakroczym, wybudowano fort I. Był to jeden z fortów pierwszego, wewnętrznego pierścienia fortów Twierdzy Modlin. Powstał na podstawie planu wzorcowego rosyjskiego fortu z 1879 roku. W latach 1894-1900 został gruntownie zmodernizowany. Dalsze prace budowlane prowadzono na dziele w latach 1912-14.

Zobacz także:

Prochownia P1 - zapole fortu I Zakroczym (2007-05-14 22:05)

Sąd wybronił Zakroczym przed bankructwem (2006-03-25 00:03)

Odszkodowanie i licytacja (2005-08-18 00:08)

Proces o olbrzymie odszkodowanie od gminy Zakroczym (2004-07-10 00:07)

Poddać się? Nigdy w życiu! (2000-12-14 00:12)

Fort w Zakroczymiu posiada symetryczny narys z dwoma czołami oraz dwoma barkami. Na styku obydwu części czołowych oraz na styku części czołowych z barkami umieszczono kojce skarpowe. Prawdopodobnie fort posiadał także kaponierę w kleszczowo załamanej części szyjowej. Fort otoczono głęboką suchą fosą oraz wysokim wałem.

W szyi wybudowano dwupoziomowe ceglane koszary z osiemnastoma pomieszczeniami, z dużymi oknami. Koszary posiadały dwa wejścia od strony szyi na pierwszym poziomie oraz jedno wejście od strony czoła na drugim poziomie. Na dziedzińcu fortu powstały dwie ceglane, wolnostojące prochownie.

Najprawdopodobniej w części czołowej przeciwskarpa wyposażona została w ceglany mur oporowy z poprzecznicami zwróconymi ku przedpolu. Natomiast cały wał w części barkowej poczynając od kojców skarpowych posiadał mur Carnota. Podobnie w części szyjowej.

Poterny prowadzące do kojców skarpowych wyposażono w małe prochownie połączone szybem windy ze schronami pogotowia na wale. Dodatkowo bliżej części szyjowej powstały symetrycznie dwa dodatkowe schrony z prochowniami. W sumie fort posiada pięć takich dwupoziomowych obiektów.

Podczas modernizacji fortu przebudowano najważniejsze bojowe obiekty ceglane zastępując je umocnieniami betonowymi. Powstała pełna betonowa przeciwskarpa otaczająca fort na całej linii czołowej i barkowej. Wyposażono ją w szereg pancernych wyjść do fosy. W załamaniach przy kojcach skarpowych powstały strzelnice broni ręcznej. Zamiast zlikwidowanego czołowego kojca skarpowego powstała betonowa kaponiera przeciwskarpowa. Połączona została z wnętrzem fortu poterną poprowadzoną pod fosą a wykorzystującą częściowo poternę wcześniejszego kojca skarpowego. Było to jednocześnie jedyne przejście do chodników z przeciwskarpie.

W chodnikach przeciwskapry regularnie rozmieszczono zaczątki galerii kontrminowych. Tunel ten ma w sumie ma kilkaset metrów długości. Natomiast długość wszystkich podziemnych chodników fortu oceniana jest na ponad 1000 metrów. Dwa pozostałe ceglane kojce skarpowe wzniesiono od nowa tym razem wykorzystując do tego celu beton. Prowadzące do nich poterny pozostały ceglane.

Wszystkie schrony pogotowia wzmocniono betonem. Przebudowano także wejścia do nich i wejścia do prochowni. Przedłużone zostały tunele prowadzące do kojców skarpowych. Wszystkie te obiekty zabezpieczono za pomocą dużych (ok. 2 metry szerokości) jednoskrzydłowych drzwi pancernych. Podobne elementy zastosowano w fortach II oraz III Twierdzy Modlin. Jedną z wolnostojących ceglanych prochowni połączono z poterną do kojca prawego barku.

Koszary szyjowe nie zostały zmodernizowane. Zabezpieczone je budując przed nimi ogromną, trzykondygnacyjną kaponierę - tradytor o narysie zbliżonym do litery L. Na drugim poziomie umieszczono strzelnice broni ręcznej natomiast trzeci poziom przeznaczono dla artylerii. Kaponiera łączyła się z murem Carnota, który przetrwał w części szyjowej, i tworzyła na styku z nim bramę. Takie dwie bramy były jedynymi wejściami do fortu. Wspomniany mur Carnota został przebudowany i częściowo wzmocniony betonem.

poprzednia strona - następna strona »»

następny artykuł »

WSTECZ

Zobacz także:

Najczęściej czytane