Twierdza Warszawa

Fortyfikacje budowane były dla celów obronnych już w starożytności. Lokalizowane na podbitych terenach, oprócz roli militarnej jako punkty obronne, fortece służyły też jako środek utrzymania w ryzach miejscowej ludności. Temu też celowi służyć miała twierdza w Warszawie wybudowana przez Rosjan w XIX wieku.

Warszawa

Powstanie Kościuszkowskie i Noc Listopadowa uświadomiła Rosjanom, że potrzebują skutecznego punktu oparcia na terenie Warszawy i okolic. W obawie przed ponownymi rozruchami i buntami ludności Car postanowił wybudować w Warszawie Cytadelę.

W ramach pierwszej zasadniczej przebudowy Cytadeli otoczono ją systemem fortów. Według planów zatwierdzonych przez cara Mikołaja I w grudniu 1848 i maju 1849, powstało sześć dzieł wysuniętych przed Cytadelę. Do naszych czasów zachowały się trzy z nich oraz fort Śliwickiego.

Umocnienia wewnętrznego pierścienia fortów Twierdzy Warszawa rozpoczęto budować w 1886 roku. Powstało tylko pięć fortów ulokowanych na zachodnim brzegu Wisły, 2-3 km za dziełami zewnętrznego pierścienia.

W pierwszym etapie budowy Twierdzy Warszawa wznoszono umocnienia zewnętrznego pierścienia fortów, składającego się z 14 dzieł, rozmieszonych wokół Warszawy w odległości ok. 8km od centrum miasta. Ceglane obiekty oznaczono liczbami rzymskimi od I do XIV.