Start
Andrzej Karski 29.11.2007. ostatnia aktualizacja: 28.03.2008.
Historia zegrzyńskiego garnizonu i tamtejszej Twierdzy ma już w tej chwili coraz mniej tak zwanych białych plam. Wszystko to za sprawą pracy doktorskiej podpułkownika Mirosława Pakuły, dotyczącej właśnie tego niezbadanego do tej pory zagadnienia z bogatej historii powiatu legionowskiego.

Historia zegrzyńskiego garnizonu i tamtejszej Twierdzy ma już w tej chwili coraz mniej tak zwanych białych plam. Wszystko to za sprawą pracy doktorskiej podpułkownika Mirosława Pakuły, dotyczącej właśnie tego niezbadanego do tej pory zagadnienia z bogatej historii powiatu legionowskiego.

Zobacz także:

Podpułkownik Mirosław Pakuła należy do grona kierowniczej kadry dydaktycznej Centrum Szkolenia łączności i Informatyki w Zegrzu. Jego ogromną pasją jest historia wojskowości, którą od wielu lat wykłada słuchaczom ośrodka. W czasie swojej kilkunastoletniej zawodowej służby wojskowej kolejno pokonywał szczeble naukowego wtajemniczenia, prowadząc pod kierunkiem znanych profesorów dokładne specjalistyczne badania historyczne, dotyczące zwłaszcza przeszłości garnizonu i twierdzy Zegrze. Badania te po latach zaowocowały zgromadzeniem wielu materiałów źródłowych, otwarciem przewodu doktorskiego, przeprowadzeniem badań, a w końcu napisaniem i obroną rozprawy doktorskiej na Wydziale Historycznym Akademii Humanistycznej im. prof. A. Gieysztora w Pułtusku. Napisana przez niego praca jest pierwszą pełną próbą rekonstrukcji dziejów garnizonu i twierdzy w Zegrzu w okresie od 1890 do 1939 roku. Licząca aż 353 strony praca została napisana pod kierunkiem prof. dr. hab. Janusza Szczepańskiego. Jest ona podzielona na pięć rozdziałów. Rozdział pierwszy ma charakter wstępny. Omówiono w nim genezę garnizonu zegrzyńskiego oraz przyczyny powstania i rozwój systemów obronnych na ziemiach polskich na przełomie XIX i XX wieku. W rozdziale drugim opisana jest budowa i rozwój twierdzy oraz garnizonu wojskowego w Zegrzu w latach 1890–1914. Charakterystykę twierdzy rosyjskiej autor rozpoczął od przedstawienia jej znaczenia w Warszawskim Rejonie Umocnionym. Przedstawił tam także okoliczności wykupu gruntu od właścicielki Zegrza, Jadwigi Krasińskiej oraz przebieg budowy poszczególnych umocnień twierdzy.

Trzeci rozdział rozprawy dotyczy dziejów garnizonu w czasie I wojny światowej. Przedstawia sytuację militarną na froncie wschodnim, która doprowadziła do zajęcia garnizonu w Zegrzu przez wojska niemieckie w 1915 roku, a także opisuje stacjonowanie Legionów Polskich na terenie garnizonu oraz w obozie internowanych legionistów w Beniaminowie. O ile istnienie obozu beniaminowskiego jest znanym epizodem w dziejach Mazowsza w okresie I wojny światowej, o tyle pobyt Legionów Polskich w koszarach zegrzyńskich prawie nieznanym.

Czwarty rozdział zawiera opis dziejów garnizonu zegrzyńskiego w okresie II Rzeczypospolitej. Był to czas jego największego rozwoju i świetności. Stacjonowało tu wówczas najwięcej jednostek wojskowych, usytuowanych w koszarach w Zegrzu Północnym, Zegrzu Południowym i Beniaminowie. Końcowy fragment tej części pracy to opis roli garnizonu zegrzyńskiego w czasie wojny polsko-rosyjskiej 1920 r. Ostatni rozdział został poświęcony charakterystyce obiektów garnizonu Zegrze. Zawarto w nim opis umocnień i koszar zegrzyńskich, beniaminowskich oraz dębieńskich, a także mostów, szlaków drogowych i kolejowych przebiegających obok twierdzy i do niej dochodzących.

Jak zapewniają przedstawiciele Akademii, już niebawem praca autorstwa Mirosława Pakuły ukaże się w postaci publikacji książkowej i wiele wskazuje na to, że zdobędzie wielu czytelników, zwłaszcza spośród grona pasjonatów historii wojskowości.

 
« poprzedni artykuł


Legionowo
Modlin
Warszawa
Zegrze
Kontakt