Start arrow Zegrze arrow Forty Twierdzy Zegrze arrow Umocnienie Duże Twierdzy Zegrze
Umocnienie Duże Twierdzy Zegrze - Historia i budowa 1
WiTEK 25.04.2007. ostatnia aktualizacja: 07.01.2012.
Spis treści
Historia i budowa 1
Historia i budowa 2
Plany i mapy
Turystyka

Umocnienie Duże powstało jako pierwszy, główny fort twierdzy. Ulokowane zostało w jej zachodniej części, opierając się szyją o Narew a barkiem o Trakt Kowieński. Połączone było z Umocnieniem Małym za pomocą wału z suchym rowem fortecznym oraz drogą forteczną wzdłuż tego wału.

zegrze.duze.37.jpg
zegrze.duze.39.jpg
zegrze.duze.45.jpg
zegrze.duze.52.jpg
zegrze.duze.46.jpg
zegrze.duze.31.jpg
zegrze.duze.43.jpg
zegrze.duze.58.jpg
zegrze.duze.69.jpg
zegrze.duze.48.jpg
zegrze.duze.47.jpg
zegrze.duze.57.jpg
zegrze.duze.51.jpg
zegrze.duze.41.jpg
zegrze.duze.42.jpg
zegrze.duze.49.jpg

Zobacz także:

Koszary w Białobrzegach (2007-03-31 11:03)

Fort Dębe (2007-03-31 11:03)

Fort Beniaminów (2007-03-31 11:03)

Umocnienie Małe Twierdzy Zegrze (2007-03-31 11:03)

Zaporowa Twierdza Zegrze (2007-03-31 11:03)

Prace budowlane rozpoczęto w 1893 roku. Ziemno-betonowe Umocnienie Duże posiadło niesymetryczny narys typowy dla fortyfikacji górskiej, a nieczęsto spotykany w typowych rosyjskich projektach (zwłaszcza na nizinach). Z jednej strony fort oparty został o brzeg Narwi, czoło fortu zwrócone było zasadniczo na północ (przedpole Serock-Dębe). Ale także obrona mogła być prowadzona na północny-wschód (Serock i Narew). Prawy bark graniczył z wnętrzem twierdzy i kasynem garnizonowym.

Fort został otoczony wałem artyleryjskim wraz z głębokim rowem fortecznym. Najniższa cześć fosy (wzdłuż lewego barku, najbliższa rzece) broniona była przez kojec grodzowy przecinający dno fosy, tworzącej w tym miejscu uskok. Obok na wale powstał także ziemny półkolisty tradytor. Natomiast w części czołowej w fosie wybudowano potężny rawelin z dwukondygnacyjną kaponierą. Rawelin w późniejszych latach został przebudowany. Pozostała natomiast charakterystyczna kaponiera połączona z wnętrzem fortu kojcem przecinającym dno fosy. W kojcu ustawiona była artyleria forteczna, natomiast część skarpowa (kaponiera) wyposażona była w strzelnice broni ręcznej. Konstrukcja strzelnic jest bardzo nietypowa, gdyż mur w tym miejscu ma ok. 2m grubości. Wydaje się, że strzelec był w stanie cały położyć się wewnątrz strzelnicy (?).

Wał prawego czoła, wyposażony w tradytor z trzema działobitniami, łączył się z wałem prowadzącym do Umocnienia Małego. W tym też miejscu przeciął się z Traktem Kowieńskim biegnącym wzdłuż prawego braku. Tutaj też wyprowadzone były tory kolejki wąskotorowej przechodzące wcześniej przez tunele przy tradytorze.

Na potrzeby załogi wybudowano aż cztery schrony koszarowe. Zostały one rozlokowane wzdłuż lewego czoła i barku. Wszystkie koszary, oprócz trzeciego bloku (licząc od rzeki), posiadały połączenie ze schronami artyleryjskimi umieszczonymi na wale. Z koszar przy styku lewego i prawego czoła prowadziła poterna do czołowego rawelinu. Natomiast pierwsze koszary miały połączenie z kojcem przegradzającym fosę w lewym barku. Koszary są bardzo przestronne i zachowały do naszych czasów oryginalny układ ścianek działowych.

W celu szybkiego dostarczania amunicji do stanowisk artylerii, na forcie powstała linia kolejki wąskotorowej. Zaczynała się dużym łukiem w szyi fortu (od prawego do lewego barku). Było to wyprowadzenie torów wchodzących do fortu przez południową bramę. Dalej linia prowadziła wzdłuż wału lewego czoła, pomiędzy nim a trzema blokami koszarowymi (każdy blok miał połączenie tunelem z kolejką). Następnie za czwartym blokiem koszarowym wychodziła przez bramę na zewnątrz fortu. Dalej wiodła wzdłuż wału międzyfortowego do Umocnienia Małego.


 
następny artykuł »


Legionowo
Modlin
Warszawa
Zegrze
Kontakt