Start arrow Modlin arrow Zewnętrzny pierścien fortów arrow Forty XV (XVa, XVb) grupa fortowa Carski Dar
Forty XV (XVa, XVb) grupa fortowa Carski Dar - Budowa
WiTEK 31.03.2007. ostatnia aktualizacja: 27.04.2008.
Spis treści
Budowa
Historia

W 1909 roku nastąpiły znaczące zmiany w rosyjskim wojsku. Powstała nowa koncepcja obrony zachodniej granicy cesarstwa. Obronę przeniesiono w głąb kraju. Nowy Minister Wojny wydał rozkaz zniszczenia umocnień m.in. Warszawy i Zegrza. Twierdza Modlin natomiast miała być rozbudowana i pełnić rolę punktu oporu do czasu nadciągnięcia odsieczy z głębi Rosji.

fort15.22151.JPG
fort15.22149.JPG
fort15.22150.JPG
fort15.22153.JPG
fort15.22152.JPG
fort15.22156.JPG
fort15.22147.JPG
fort15.22155.JPG

Zobacz także:

Zwiedzanie polskich fortyfikacji Pomiechówka (2008-05-19 02:05)

W 1912 roku rozpoczęto budowę drugiego, zewnętrznego pierścienia fortów wokół Modlina. Nowe dzieła otrzymały numerację od IX do XVIII (oraz dzieła pośrednie od D-1 do D-9). Jednocześnie przystąpiono do kolejnej modernizacji starych fortów.

Nowe umocnienia powstawały głównie wg. planów fortów standardowych Wieliczki (F1909) oraz Bujnickiego (F1910). Wybudowano także grupy forteczne - Carski Dar, Goławice i Janówek.

Grupa fortowa Bujnickiego (GF1908/12) to samodzielny ośrodek oporu składający się z kilku dzieł wybudowanych na głównej pozycji obrony. Składał się z fortu głównego (z reguły stary fort artyleryjski), fortów pomocniczych, baterii artyleryjskich i koszar obronnych. Wszystko połączone było ze sobą rowem fortecznym, zasiekami i elementami fortyfikacji polowej.

W latach 1912-15 w pobliżu miejscowości Brody powstała grupa forteczna Carski Dar. Grupa składała się z fortu XV, koszar obronnych, wolnostojącego tradytora oraz punktu oporu na prawym skrzydle. Całość została otoczona rowem fortecznym z wałem oraz zasiekami. Przez środek grupy fortowej przebiegała linia Kolei Nadwiślańskiej.

Na północ od torów kolejowych powstał fort XV (XVa). Wybudowano go na podstawie standardowego fortu Bujnickiego z 1910 roku. Był to fort piechoty, o narysie trójkąta. Otoczony jednym wałem i fosą z ziemną przeciwskarpą. Fosa w części szyjowej łączyła się z rowem grupy fortowej. Zasadniczą częścią fortu była podwalnia - duży schron umieszczony pod nasypem wału czołowego. Na stropie podwalni powstały betonowe stanowiska strzeleckie dla piechoty. W barkach fortu miały być umieszczone dwie pancerne kopuły obserwacyjne oraz dwie wieże artyleryjskie. Niestety pancerz nigdy nie dotarł do fortu - zabrakło na to czasu.

Fosa czołowa fortu broniona była z centralnie umieszczonej kaponiery, połączonej z podwalnią za pomocą poterny. Także szyja posiadała własną kaponierę połączoną z wnętrzem fortu. W forcie tym, który był najbardziej narażony na bezpośredni ostrzał nie było koszar. Schronieniem dla załogi były szerokie chodniki podwalni wyposażone w składane prycze. Bezpośrednio na zapolu fortu wybudowano ziemny rawelin, pełniący role tradytora.

Koszary dla załogi grupy fortowej znajdowały się w lewym barku zespołu umocnień. Był to jednocześnie ośrodek oporu otoczony wałem ze stanowiskami ckm. Dzieło posiadało do obrony niewielką kaponierę szyjową.

Kilkaset metrów w na południe od koszar (w stronę torów) powstał tradytor. Było to wolnostojące dzieło osłonięte przebiegającą wokół całej grupy fosą. Na stropie tradytora umieszczono pancerną kopułę altyleryjską. Niestety nie dotrwała ona do naszych czasów.

Po drugiej stronie torów powstała ziemna bateria i punkt oporu zamykający grupę od południa. Dzieło to posiada narys pięcioboku i zostało otoczone fosą i wałem połączonym z rowem grupy fortowej. W prawym czole fosa posiadała kaponierę do obrony. Zasadniczą częścią tego dzieła był tradytor służący do ostrzału przedpola. Całość połączono poterną a na wale powstała ława strzelecka dla piechoty i schrony pogotowia.

Budowę grupy zakończono tuż przed niemieckim atakiem w 1915 roku. Część budowli powstała w wielkim pośpiechu i trąci straszną prowizorką. Miejscami zamiast betonu do budowy zastosowano kamienie (!).

Odcinek Pomiechowski był najsilniejszą częścią twierdzy. Były tutaj znakomite warunki terenowe do obrony - rzeka Wkra i kompleksy leśne. Wykorzystane to zostało i teren ten ufortyfikowano nowoczesnymi grupami fortowymi (Gołowice i Carski Dar). Z drugiej strony był to też najlepszy teren do ataku, ze względu na istnienie linii kolejowej. Niemieckie wojska tylko koleją mogły przetransportować na miejsce duże ilości ciężkiej artylerii i zaopatrywać ją w amunicję.



 
następny artykuł »


Legionowo
Modlin
Warszawa
Zegrze
Kontakt