Legionowo
Okres powojenny
Sypialnia Warszawy
| Sypialnia Warszawy |
| WiTEK 30.03.2007. | ostatnia aktualizacja: 19.04.2008. | |
Nowe miasto borykało się jednak z poważnymi problemami mieszkaniowymi. Częściowo zaradziło temu wojsko budując osiedle kilkunastu bloków mieszkaniowych w okolicy ulic: Daliowej, Przemysłowej i Bałtyckiej. W 1959 roku na terenie miasta powstała Spółdzielnia Mieszkaniowa.Zobacz także:Dzięki intensywnemu budownictwu w Legionowie szybko zaczęła wzrastać liczba mieszkańców. Zaraz po wojnie mieszkało tu ok. 10 tys. osób, w latach 60-tych było to ok. 20 tys. a w roku 1975 ok. 22 tys. osób. Szybki wzrost to koniec lat 70-tych i lata 80-te. W 1980 roku w mieście mieszkało prawie 40 tys. ludzi a w osiem lat później szczytowa liczba 51 tys. mieszkańców. Dzisiaj liczba osób zameldowanych na terenie Legionowa waha się w okolicach 50 tys. W latach 80-tych Legionowo przeżyła załamanie budowlane, podobnie jak cała reszta kraju. Znacznie ograniczono liczbę budowanych mieszkań (dlatego nigdy nie dostałem spółdzielczego lokum). Powstały nowe szkoły podstawowe: nr 6, nr 7 i nr 8. Ta ostania powstała na wojskowym Osiedlu Piaski przy znacznej pomocy żołnierzy. Nadano jej imię 1 Warszawskiej Dywizji Piechoty. W 1981 roku rozebrano stary drewniany kościółek Na Górce. W jego miejscu powstał duży murowany kościół. Starania o pozwolenie na budowę kościoła i sama budowa była jednak wielkim wysiłkiem księży i legionowskiej społeczności. Władze PRL-u nie chciały bowiem dopuścić do realizacji tego pomysłu. Aktualnie Legionowo posiada aż pięć parafii Kościoła Rzymsko-Katolickiego. Lata 90-te przyniosły miastu nowe możliwości rozwoju. Legionowo miało przejść kolejną metamorfozę. Czy to się udało? Może w części, ale z drugiej strony jeszcze musi minąć trochę czasu zanim uwolnimy się od miana sypialni Warszawy... |
||
| « poprzedni artykuł |
|---|