Start arrow Legionowo arrow Okres powojenny arrow Lata powojenne
Lata powojenne
WiTEK 30.03.2007. ostatnia aktualizacja: 19.04.2008.

W listopadzie 1945 po raz pierwszy po wojnie ruszyła z Legionowa kolej do Warszawy. Pociągi dojeżdżały do stacji Warszawa-Praga, ciągle tej samej jak za czasów Kolei Nadwiślańskiej. Do Jabłonny dojeżdżała z Warszawy kolejka wąskotorowa.

Zobacz także:

W marcu 1945 ponownie otwarto pierwszą szkołę podstawową. Mieściła się ona pierwotnie w budynku jednorodzinnym na Bukowcu. Wkrótce w budynku Domu Ludowego, tak jak przed wojną, otwarto szkołę podstawową nr 2. Natomiast w kwietniu wznowiła pracę szkoła średnia, już nie jako szkoła handlowa ale Gimnazjum im. Marii Konopnickiej z siedzibą przy ul. Kopernika 18. W szkole uczyli się dalej licealiści z czasów wojny i już w tym samym roku zdali maturę.

Historia Legionowa ściśle związana była z wojskiem. Stało się też tak po II wojnie - w Legionowie zakwaterowano 1 Warszawską Dywizję Piechoty im. Tadeusza Kościuszki. Po wielu przekształceniach i reorganizacjach Dywizji dzisiaj w Legionowie mieści się jej dowództwo. Pod koniec 1946 roku do Legionowa trafiła także 1 Warszawska Dywizja Kawalerii, jednak nie została tutaj na długo. 17 marca 1947 roku na dawnej ul. Królewskiej (obecnie Piłsudskiego) i na rynku miejskim odbyła się ostatnia defilada polskich ułanów. Wkrótce po tym polska kawaleria została rozwiązana.

W tym czasie powstał w Legionowie kościół garnizonowy. Przez wiele lat proboszczem parafii, początkowo wojskowej a potem także i cywilnej, był ksiądz mjr Jan Mrugacz. Po nim stanowisko to objął ksiądz płk Leszek Kołaniecki. Po wojnie odremontowano także drewniany kościół Na Górce.

W 1949 roku Legionowo starało się o umieszczenie tutaj powiatu, niestety bez powodzenia. Natomiast w 1952 roku Legionowo, wraz z gromadami Bukowiec, łajski i Grudzie, w końcu stało się miastem.
 
następny artykuł »


Legionowo
Modlin
Warszawa
Zegrze
Kontakt